Wintercamp adventure X-mas 2015

Hello, my name is Roelof Doevendans and together with my lovely wife Alinda we have 4 sons (8, 11, 14 and 16 years old). Our dog, Polar, suits our active family very well. He is such an easy dog. I had promised the boys a dog, after I had participated at the Fjällräven Polar. So that is why or Border Collie is called Polar.

About 10 years ago we visited Scandinavia for the first time. Immidiately we fell in love with the nature, the mountains, the calmness and peace.
We started to go for daytrips when the kids were younger. Most of the time I had a ‘kid-carrier’ on my back for the youngest. These daytrips became more challeging through the years. As a family we love those little adventures, they became a kind of family-challenges.
When our youngest son was 5 he was able to carry a packpack as well. So we wanted to go for our first multiday hike and we joined the Hoga Kusten Hike three years ago.
Two years ago me and my wife joined the Hoga Kusten Vinter Classic to go for a snowshoehike. We enjoyed it so much!
In the summer we did the Fjällräven Classic. Again we had a great time.
During our little adventures we have a great family-time together. Our binding becomes stronger. The kids have memories for the rest of their lives. They will forget what toys they got, but this will put a smile on their faces whenever they go back in their memories. The kids learn so much about nature, taking care of themselves, their body’s, where they are capabele of and their limits. They won’t learn this in school.

As you know I was selected for the Fjällräven Polar last year and there I got hooked on the Scandinavian winters. Of course I saw lovely photo’s from Scandinavian FaceBook friends before. But to be actually be in the middle of it. The silence, the deep snow, the clear skys and that you can hear the frost. It is really addictive!

Last summer we joined the Hoga Kusten Hike for the second time, to meet up with some friends. At the same time we could discus some oppertunities for joining the Hoga Kusten Vinter Classic together with the kids. Because hiking/camping in wintertime is so different, we longed to do that together with the kids. It is more tough and especially for the kids it is mentally more demanding.

Of course when you live (high) in Scandinavia, kids are used to that, but in the Netherlands the winters are wet. We hardly get any snow, if so it is wet and gone with a few days. The kids have never experienced temperatures under -10•C. So we discussed some options how to participate for the snowshoe hike. Since the gear and clothes are bigger we have a problem with the volume. Our youngest can’t carry everything by himself and the other backpacks are stuffed to the max already. We discussed some good options. When the registration opened it became clear that they rescheduled the date and our kids didn’t have a holiday at the same moment. So we couldn’t join the hike.After this the idea to go wintercamping on our own was born. We liked to have a Tipi for some years and while we were on our summerholliday we bought our Tentipi in Ornskoldvik. We enjoyed the fine quality and hi-end details. Al together a great and well thought design.

While we gave our idea more details, we visited Moosecamp, a local retailer in our country. We talked about some more options and we bought the porch, groundsheet and Eldfell stove. Finaly I would be able to use my Polar gear again. We ordered snowshoes, winterboots and snowpegs. The basic idea was to go and camp nearby Idre. We know that spot and love to go there in the summer as well. We would camp for a week and after that we were invited to celebrate Newyearseve by our Norwegian friends. I met her during the Polar and all of us still have contact with eachother. Since I never experienced Scandinavia in wintertime, I didn’t want to bring a trailer for the first time. It was a challenge to get everything in the car, but we managed.

All of us were so much looking forward to it. Since the winter was late, we were a bit affraid if the winter would be there in time. On the other hand we were a bit anxious about how far the temperature would drop. On the weather-history the temperature had dropped to -30,5 last year. We had to have a back-up plan for a worse case senario. In case of problems we could go to our Norwegian friends.

When we arrived in Idre we started with -6. That was just a perfect temp so the kids could get used to it. We arrived in the dark and when we stepped out of our car, we had or first suprise. The snow had become ice. Frozen solid and very slippery. We pitched the Tipi, put in the groundsheet and the stove. Because of the bumpy iced surface, the groundsheet could slide very easily. But it would do for the night. So we crawled into our sleepingbags (limit -8) and soon fall a sleep. We had a great night sleep and I started the morning by fireing up the stove. Pretty quick the Tipi becomes comfortable. Slowely everyone awakes and can get dressed.

We had to make a waterhole through 30 cm of ice before we could get to the water. After filling the waterkettle, we could boil the water on the stove for some tea or coffee. After breakfast we attached the porch to the Tipi. The extra space is very welcome for all our winterboots and firewood. To prefend the groundsheet from slipping on the iced surface we had later put spruce-branches underneath it. That worked very well.

Since most of the liquids got frozen, we drank mostly warm fluids, like warm applejuice (very nice), orangejuice and ‘lingen saft’ for the kids. Of course we knew that we had to be active to stay warm. So when it was (finaly) light we went snowshoeing or other active things. We went to Nipfjallet and to the Njupeskär in the Fulufjallet. Impressive to see the frozen state of Swedish highest waterfall. While walking with my youngest son in the forrest near the Tipi we found a very big fullgrown antler from a raindeer.

We had simple meals, coocked on our woodfired Eldfall stove. Burgers, Köttbullar and so on. For breakfast we had (polar)bread and a few times egg&bacon to go with it. Simple, but very ok. We slept well, even when the temperature dropped futher down. It went from -6 to -12. We ‘reinforced’ our sleepingbags with hot water bottels. The sheepskins on top of our matrases were very comfortable.

Because your body uses more water in the winter we had to drink a lot. During the night my wife and I had to go out to loose some fluids. I love the winternights, the cold, the clear skys, the stars, especially with the (almost) full moon. Hoping to see the nothern lights. (We didn’t saw it in Idre, but on Newyearseve in Oppdal we saw it. So beautiful and special to see it there on that specific moment.) We got some more snow. It turned the place in winter wonderland. The soft untouched snow on the ground, the trees became heavy of snow. So majestic, so pure, so beautiful!

During our last day and night the temperature went to -17. We were prepaired for the cold temperature. So we made hot water bottels and put a liner inside our sleepingbags. I could feel the frost entering our Tipi during the night. Nevertheless we had a good night sleep. I enjoyed being out in the middle of the night. You could actually hear the frost.

In general we had to get used to the short days. The days were at least two hours shorter than back home. We also had to create a certain routine, since it was our first real Tipi experience. When it was dark we played games or were reading around or hot stove. But we loved the simplicity, the basic ‘living’. We don’t need much, we had everything we needed around us. That gave a certain peace and rest. Being there in winter wonderland, connecting with the nature, the simplicity, what life is really about. This was certainly not the last time…. Vi ses!”

 

Donderdag 7 augustus

We hebben de rugzakken bij de caravan ingepakt,
caravan en bus opgeruimd en om 12:35 waren we op het vliegveld van Kiruna. Hier hebben we de bus en caravan geparkeerd bij langparkeren. Vervolgens hebben we hier Eirik en Mona opgewacht. We zijn gezamenlijk naar Camp Ripan gegaan en daar hebben we ingecheckt.
In de gymzaal van de school hebben we onze hikingpassen, eten voor 3 dagen en gas opgehaald.
Nadat we Eirik en Mona op de camping terug hadden gevonden, moesten we de tentjes in de regen opzetten.
’s Avonds zijn we samen met Eirik en Mona gaan uiteten.

Vrijdag 8 augustus

Vroeg op, de wekker stond om 5 uur, maar ik was er om 4:50 al uit. Vaak wakker geweest omdat ik bang was me te verslapen. Opgestaan, kinderen wakker gemaakt, aangekleed, tentjes opgeruimd en rugzakken ingepakt.
Om 630 waren we bij de bus en rond acht uur waren we in Nikkaluokta bij de start. Hier heeft Andreas Karlsson ons nog geïnterviewd voor de camera. Er was eveneens een journalist van ‘Trekking&Hiking’ die ook een foto van ons maakte.
Andreas Cederlund gaf nog een toespraak voor afgaand aan de start.
Het weer werd al snel warmer en om 9:00 gingen we van start.
In het begin was eigenlijk één lange sliert van mensen, die pas later uitwaaierde.
Bij ‘Lap Dånalds’ hebben we 2 broodje rendierhamburgers gehaald, erg lekker. Ruben en Ezra hebben hier in het meer nog even gezwommen.
Om 18:12 waren we bij Fjallstation Kebnekaise, waar Mikael Kalmenborg ons ‘inklokte’.
Nadat we nog gepauzeerd hadden zijn we nog een paar km doorgelopen tot Ruben een mooie kampeerplekje voor de ‘meute’ vond. Hier hebben we de tentjes en de tarp opgezet.
Later kwamen Eirik en Mona ook bij ons. Voordat de kinderen naar bed gingen/moesten hebben we het kampvuur al aangemaakt. Nadat we de kinderen naar bed hadden gebracht hebben we om het kampvuur gegeten en gezellig gekletst.
Later kwam Sebastiaan,een slecht voorbereide Duitser, ook bij ons. Zijn brander paste niet op de primus gasblikjes. Om eten te kunnen koken heeft hij onze brander geleend.

Zaterdag 9 augustus

Om 6:30 opgestaan.
Het afbreken en inpakken duurde te lang waardoor uiteindelijk pas om 8:15 begonnen met lopen.
Nadat we bij checkpoint Singli ingeklokt hadden, kregen we een broodje suovas. Onze kinderen hadden hier vier rendier geweien van een vrouw gekregen.
Nadat we deze dag 22,2 km hadden gelopen zijn we gaan kamperen.
Vandaag was het opnieuw mooi weer, maar gelukkig iets koeler.
Alin had een geïnfecteerde muggensteek op haar dijbeen waar ze ‘raar’ en koortsig van was. Ze zat er door en de laatste km heb ik haar rugzak gedragen. Ze is met de kinderen op bed gegaan. Vervolgens heb ik met de punt van een steriel gemaakt mes het ‘roofje’ verwijderd. In de hoop dat het pus weg zou lopen, maar dat gebeurde niet.
Ik was bang dat ze echt ziek zou worden en maakte me daar zorgen over.

Zondag 10 augustus

Om 6 uur opgestaan en met Alin gaat het gelukkig weer stukken beter. Op de gevoelige plek op haar dijbeen na, was er weinig meer aan de hand. Om 7:15 gestart met lopen.
Eerst 7 km gelopen tot aan checkpoint Salka. Daar ontbeten en nieuw eten gehaald. De jongens waren wat vooruit gelopen en hadden alvast flink ingeslagen, veel te veel. De maaltijden toch maar even onder ouderlijk toezicht uitgelegd op de rugzakken. Ze hadden slechts een tiental maaltijden te veel.
Vervolgens zijn we de Tjactapas opgelopen. De klim viel ons erg mee. Beduidend korter en minder stijl dan de Skuleberget bij de Hoga Kusten Hike, die we vorig jaar in de zomer hadden gedaan.
Op de ‘top’ heeft Alin nog even een geocash gedaan.
In de hut, na de klim, geluncht. Het weer was goed, maar er stond wel een harde koude wind
Bij checkpoint Tjakta kregen we thee met cake. Vervolgens zijn we nog 5 km doorgelopen. Toen we om 21:15 stopten met lopen hadden we 27,5 km afgelegd.
Daar hebben we de tentjes opgezet. De kinderen getrakteerd op chokolade mousse en een warme maaltijd.
Ruben en Job zijn nog even rendier geweien gaan zoeken.

Maandag 11 augustus

Opnieuw om 6 uur opgestaan en om 7:20 begonnen met lopen.
Na circa 2 km stonden er veel meer tentjes en ‘Candyman’ stond daar ook. Hij had dat gister ook al wel gezegd, maar gisteravond konden de jongens niet meer verder.
Rond tien uur waren we bij checkpoint Alesjaure. Hier hebben we ontbeten en nieuw eten meegenomen.
Andreas Cederlund heeft een praatje met me gemaakt, vlak voordat hij door de helikopter werd opgehaald.
Vlak na de checkpoint vond Ruben een rendiershedel, maar die had iemand al op een paal gelegd.
In het meer nog even snel gepoedeld.
De Candyman adviseerde ons om een halve km voor checkpoint Kieron te overnachten. Dit was een plek boven de boomgrens met een erg mooi uitzicht en door de aanwezige wind heb je hier weinig last van muggen.
Maar omdat ze bij checkpoint Kieron pannekoeken serveren willen de kinderen vanzelfsprekend doorlopen.
Volwassenen kregen vier per persoon, voor de kinderen was het onbeperkt.
Ze hebben er van gesmuld.
Sofia was hier ook en het was leuk om haar weer even te ontmoeten.
’s Avonds was er een kampvuur waar we gezellig hebben zitten kletsen.

Dinsdag 12 augustus

Er was vannacht een buitje geweest.
Om 6:30 opgestaan en de kinderen zijn pannenkoeken gaan halen voor het ontbijt.
Ondertussen hebben wij de tentjes afgebroken en zo veel mogelijk weer ingepakt. Nadat we klaar waren hebben we ook ontbeten.
Rond acht uur vertrokken we weer, op naar de finish! Het was nog maar 17 km en dat deed wat met onze mindsetting. De kilometers kropen maar voorbij.
Zo’n drie km voor de finish begon het zachtjes te regenen. Een km verder toch maar de regenkleding aangedaan.
We zijn hand in hand naar de finish gelopen en wat kregen we een applaus! Ongelofelijk, de mensen die buiten stonden, maar ook de mensen die in de Trekkers Inn waren kwamen al klappend en fluitend naar buiten. Het was emotioneel. Zo trots, blij en opgelucht.
De groep Zuid Koreanen verdrongen zich om foto’s te kunnen maken.
Volgens de gps hebben we 115,9 km gelopen en we hebben er 101 uur en 45 minuten over gedaan. Waarvan we 34,51 uur echt gelopen hebben. We hadden een gemiddelde loopsnelheid van 3,3 km/u. De totaal gemiddelde snelheid incl pauzes, maar zonder avond/nachtrust was 2,0 km/u.
Andreas Karlsson kwam een praatje met ons maken. En Andreas Cederlund nodigde ons uit voor zijn toespraak in de Trekkers Inn en voor de jubileumtaart. Ook werden we alvast uitgenodigd voor vanavond.
Ezra kreeg, als jongste hiker, het eerste stukje van de taart.
Tijdens het taart eten hebben we nog even met Johan Skullman gepraat. Hij gaf de jongens nog een high five. Ezra kreeg nog een knuffel.
Daarna ben ik, in de regen, de tentjes gaan opzetten.
Toen dat stond ben ik terug gegaan naar de Trekkers Inn. David en ik hebben daar nog een heerlijk broodje Suovas gegeten.
Een Nederlandse jongen van begin twintig zat in de launsh van het hotel, moe en uitgeput. Toen hij Ezra zag lopen viel zijn mond eigenlijk open van verbazing. Vol ongeloof vroeg hij of Ezra de Classic ook had gelopen. Een vol trotse en enthousiaste ‘ja’ vloog om z’n oren.
We mochten op de hotelkamer van Eirik en Mona gaan douchen.
Tijdens het douchen moest Job overgeven van vermoeidheid.
Terug ik de Trekkers Inn werd Ruben ook niet lekker. Ze wouden zo graag naar bed, Ruben huilde van vermoeidheid. Job hing bij Alin op schoot en Ruben lag op een bankje.
Ze hadden lange filmverslag van de Fjällräven Polar 2014 ook laten zien. Weer zo’n kippenvel momentje. Ezra vond het zo mooi dat hij de hele tijd op mijn schouders wou zitten zodat hij het goed kon zien.
Met hangen en wurgen hebben ze tot negen uur gewacht.
Eindelijk nam Sofia Jugård het woord en uiteindelijk werden er tien kinderen naar voren geroepen onder een enorm applaus. Voor hun prestatie kregen ze nog een FR rugzakje. Hierna konden ze eindelijk naar bed.
Rond tien uur zijn wij ook gegaan. Zodat we voor de terugreis nog een goede nachtrust konden pakken.
Om twaalf uur midden in de nacht gaf Ruben in de tent flink over. Zomaar, uit het niets.
Twee uur ben ik bezig geweest om het weer schoon te maken.